നിളയുടെ പുത്രി
നിളതന് മാനസപുത്രിയായവള്
എന് കവിതയ്ക്ക് പ്രണയം ചാലിച്ചവള്നീ
എന്നിലെങ്ങും സൗരഭ്യമാര്ന്നോരാ
ചെന്തമാരപ്പൂവു നീ .........
കരയോടു കിന്നാരം ചൊല്ലിയെത്തിടും
മാരുതന് തന് ലാളനയേറ്റു മിഴി കൂമ്പിയവള്
താതനാം അരുണന്റെ ചുമ്പനമേറ്റുണര്ന്നവള്
ഓമലേ നിന് സൌന്ദര്യമെന്നെ വാചാലനാക്കിടുനെന്നും
മാരുതന് പാടുന്ന പാട്ടിന്നു
താളത്തില് ആടികളിക്കും നിന്
നൃത്തലാസ്യ ഭാവങ്ങള്
അംഗനമാരെയും ലജ്ജിതരാക്കിടുന്നു
കരിവണ്ടിനും ശലഭത്തിനുമൊന്നായ്
മാധുര്യം പകര്ന്നിടും നിന്
മനസ്സിന് ഏകതാഭാവമാണിന്നു
എനിക്ക് ഏറെയിഷ്ട്ടം
ചേറില് വളര്ന്നവളെങ്കിലും
കരിവീരന്റെ ചുമലിലേറി നാട് ചുറ്റാന്
എത്തിടും തേവാരമൂര്ത്തി തന് മാല്യമായതും
നിന് മനസ്സിന് നൈര്മല്യമെന്നെ പറയാവതുള്ളൂ
നിന്നെ പ്രണയിക്കുവാന് ഏറെ
കൊതിച്ചിടുന്നു ഞാന് എന്നോമലേ
എങ്കിലും നിന്നെ പുല്കിടുവാന്
ഈ ജന്മ സുകൃതങ്ങള്ഒക്കെയും പോരാതെയായിടുന്നു
മാനവനാണെന്നെനിക്കിന്നു
ഊറ്റം കൊള്ളുവനാകില്ലോമലെ
നീയില്ലാതെ വ്യര്ത്ഥമീ ജന്മവും
വിളവറിയാത്തൊരു തരിശു ഭൂമി പോല്
