കാത്തിരിപ്പ് 

എന്‍ ഹൃദയ മുരളി പാടുന്നു

  താരുണ്യമേ  നിന്‍  സ്തുതി കീര്‍ത്തനം 

 ഞാനറിയാതെന്നുള്ളില്‍ 

ഉണര്‍ന്ന വേണു ഗാനമേ നീ

 അറിയാതെ പോയെന്‍ ആത്മ നൊമ്പരം 

നിൻ  പുഞ്ചിരിയാം

 പാൽക്കടലിലാറാ ടാൻ 

കൊതിച്ചോരെന്നെ 

മുൾപ്പടർപ്പിൽ ഉപേക്ഷിപ്പതെന്തേ 

പാറും ശലഭങ്ങല്ക്കിടയിൽ വെറുമൊരു 

ഭ്രമരമായതെൻ  ജന്മദോഷം 

അഴകേറും ശലഭത്തോടു മന്ദഹസിച്ച നീ 

ഭ്രമരമാമെന്നുള്ളറിയാഞ്ഞതെന്തേ 

ഒരുനാൾ നിൻ സൌന്ദര്യത്തിലും 

ഏറെ എന്നെ മദിപ്പിച്ചത് 

നിന് മനസ്സിൻ  തേനൂറും നന്മയെ 

  

കാലമേറിടും

മിഥ്യയെ വെടിഞ്ഞു സത്യമാം 

മരണത്തെ പുല്കിടും നേരത്തെങ്കിലും 

നിന്നോടോന്നായ്  മണ്ണിതിൽ ചേരുവാൻ 

നീയെന്നെ അറിയാതെ പോയൊരു നേരത്ത് 

പാതി മൃതിയായൊരെൻ ഹൃദയവുമായ് 

ഞാൻ കാത്തിരിക്കും 

കലർപ്പില്ലാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ 

സ്പന്ദിക്കുന്ന സ്മാരകമായിടട്ടെ ഞാൻ 

കാലയവനികയ്ക്കും മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത 

അപൂർവ്വ  സുന്ദര സ്മാരകം 

ഒരു വിലാപം പോലെ

ഒരു വിലാപം പോലെ 

ഭൂമിയും കേഴുന്നു ഒരിറ്റുദാഹജലത്തിനായ്‌ 

ധൂളികൾ പാറിടുന്നു നൊമ്പരമായ് ഭൂതലത്തിൽ 

ആരെയോ പേടിച്ചു ശ്യാമമേഖങ്ങൾ 

എങ്ങോപോയ്‌ മറഞ്ഞിടുന്നു 

    

            പച്ചവിരിച്ചൊരീ  ഭൂകന്യയെ

           കാട്ടളനീതികൊണ്ടമ്പെയ്തു 

           വിവസ്ത്രയാക്കിടുന്നു 

         ച്ചുട്ടുപോള്ളുന്നോരാ തീഗോളമാക്കിടുന്നു 

ആരീ ക്രൂരതക്കുത്തരം നല്കിടും 

മാനുഷർ മൃഗതുല്യരായ്- 

മാറിടുന്നു.  സർവ്വനാശത്തിനും-

ഹേതുവായ് തീർന്നിടുന്നു 

സംസ്കൃതിയിലൂറ്റം  കൊള്ളുമീ 

മാനുഷർ  ഒരിറ്റു ജലവും 

ജീവന്നു ഹേതുവായ് തീരുന്ന 

നേരത്തും വിലപേശിടുന്നു 

ഋതുഭേതങ്ങൾ തെറ്റി 

തുമ്പകൾ പൂക്കാതെയായ് 

ദേശാടനക്കിളികൾ 

വിരുന്നെത്താതെയായ്

കാട്ടിൽനിന്നും വന്നവൻ

കാടത്വമേറി 

വീണ്ടും കാട്ടിലേക്ക് 

മടങ്ങിടുന്നു 

മാറ്റമുണ്ടാകേണമീ   നാട്ടിൽ 

പുതുതലമുറ ഉണർന്നിടെണം 

പച്ചപ്പിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന 

ഒരു വിലാപം പോലെ

ഭൂമിയും കേഴുന്നു ഒരിറ്റുദാഹജലത്തിനായ്‌
ധൂളികൾ പാറിടുന്നു നൊമ്പരമായ് ഭൂതലത്തിൽ
ആരെയോ പേടിച്ചു ശ്യാമമേഖങ്ങൾ
എങ്ങോപോയ്‌ മറഞ്ഞിടുന്നു
   

            പച്ചവിരിച്ചൊരീ  ഭൂകന്യയെ
           കാട്ടളനീതികൊണ്ടമ്പെയ്തു
           വിവസ്ത്രയാക്കിടുന്നു
         ച്ചുട്ടുപോള്ളുന്നോരാ തീഗോളമാക്കിടുന്നു

ആരീ ക്രൂരതക്കുത്തരം നല്കിടും
മാനുഷർ മൃഗതുല്യരായ്-
മാറിടുന്നു.  സർവ്വനാശത്തിനും-
ഹേതുവായ് തീർന്നിടുന്നു

സംസ്കൃതിയിലൂറ്റം  കൊള്ളുമീ
മാനുഷർ  ഒരിറ്റു ജലവും
ജീവന്നു ഹേതുവായ് തീരുന്ന
നേരത്തും വിലപേശിടുന്നു


ഋതുഭേതങ്ങൾ തെറ്റി
തുമ്പകൾ പൂക്കാതെയായ്
ദേശാടനക്കിളികൾ
വിരുന്നെത്താതെയായ്

കാട്ടിൽനിന്നും വന്നവൻ
കാടത്വമേറി
വീണ്ടും കാട്ടിലേക്ക്
മടങ്ങിടുന്നു

മാറ്റമുണ്ടാകേണമീ   നാട്ടിൽ
പുതുതലമുറ ഉണർന്നിടെണം
പച്ചപ്പിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന
മനസ്സുമുണ്ടായിടെണം
 

   

രോഹിണി മഹോത്സവം 

കരിമരത്തിങ്കലിന്നു
ശ്രീ ഭദ്രക്കു  ആട്ടത്തിരുനാൾ
ഉണ്മയാം ചന്ദനം ചാർത്തി  വിളങ്ങിടും
അമ്മതൻ  രോഹിണി മഹോത്സവം

ആൽത്തറയിലിന്നാ  കുരവമേളങ്ങളുണർന്നു 

താലങ്ങളേന്തി അംഗനമാർ നിരന്നു 

നിറപറകളും കതിനകളും നിന് വരവിനായ് കാതോർത്തു 

താളത്തിലാടിടും  നിൻ  ആനന്ദ നൃത്തം  ദർശിച്ചു ദേവി 

സായം സന്ധ്യയിൽ  നിനക്കായ്‌  ദേവി
കാളകൾ  കുതിരകൾ  മേളങ്ങളൊക്കെയായ്
തിരുമുൻപിൽ കാണിക്ക വെച്ചു ദേവി
എൻ മനസ്സും നിനക്കായ് ആടി പൂക്കാവടി

ഇത്രയെല്ലാം നീ തന്നീടുകിലുമമ്മേ
വരും ജന്മങ്ങളിലും ഈ തിരുനടയിലെ
തുളസിമലരാകുവാൻ അനുഗ്രഹിച്ചെങ്കിൽ
നിൻ  തൃക്കാൽക്കലെ അർച്ചനാപുഷ്പമാകാൻ കഴിഞ്ഞുവെങ്കിൽ 

ചെമ്പനീര്‍പ്പൂവ്

നിന്നെ സ്നേഹിക്കുവാനാകില്ല 

എനിക്ക്കൊരിക്കലും

വഞ്ചനതന്‍ കാരമുള്ളിനെ മറച്ചു 

മന്ദസ്മിതം തൂകിടും ചെമ്പനീര്‍ പൂവേ

നിന്‍  സൗന്ദര്യം മലരമ്പനെയും

മദിപ്പിക്കുന്നതാകിലും 

നിന്‍ സൗരഭം വറ്റിടാത്ത താകിലും

എനിക്ക് നിന്നോടു പൊറുക്കുവാനാകില്ല  പൂവേ 

നിന്‍ പുഞ്ചിരിയില്‍ മയങ്ങിയവരെയോക്കയും 

നിന്നെ സ്നേഹിച്ചവരെയോക്കെയും

പൈദാഹമേറിവന്ന ഭ്രമരവീരനെയും 

നീ നിന്‍ കാരമുള്ളാല്‍ വേദനിപ്പിച്ചതല്ലേയുള്ള

ക്ഷണികമാം മായതന്നില്‍ 

ഭ്രമിച്ചവരാരും വേദന തന്‍ 

ആഴം അറിയാതിരുന്നിരിക്കില്ല

എന്നോരാ പ്രപഞ്ച സത്യം 

എങ്കിലും എനിക്കാവില്ല 

വാഴ്ത്തി പാടുവാന്‍ നിന്നെ 

തുളസിതന്‍ നൈര്‍മല്യവും 

ത്യാഗവും നിന്നിലുണ്ടാകുന്ന കാലം വരെ .

നിളയുടെ പുത്രി     

നിളതന്‍ മാനസപുത്രിയായവള്‍

എന്‍ കവിതയ്ക്ക് പ്രണയം ചാലിച്ചവള്‍നീ

എന്നിലെങ്ങും സൗരഭ്യമാര്‍ന്നോരാ

ചെന്തമാരപ്പൂവു നീ .........

കരയോടു കിന്നാരം ചൊല്ലിയെത്തിടും

മാരുതന്‍ തന്‍ ലാളനയേറ്റു മിഴി കൂമ്പിയവള്‍

താതനാം അരുണന്റെ ചുമ്പനമേറ്റുണര്‍ന്നവള്‍

ഓമലേ നിന്‍ സൌന്ദര്യമെന്നെ വാചാലനാക്കിടുനെന്നും

മാരുതന്‍ പാടുന്ന പാട്ടിന്നു 

താളത്തില്‍ ആടികളിക്കും നിന്‍

നൃത്തലാസ്യ ഭാവങ്ങള്‍ 

അംഗനമാരെയും ലജ്ജിതരാക്കിടുന്നു

കരിവണ്ടിനും ശലഭത്തിനുമൊന്നായ്‌

മാധുര്യം പകര്‍ന്നിടും നിന്‍

മനസ്സിന്‍ ഏകതാഭാവമാണിന്നു

എനിക്ക് ഏറെയിഷ്ട്ടം

ചേറില്‍ വളര്‍ന്നവളെങ്കിലും

കരിവീരന്റെ ചുമലിലേറി നാട് ചുറ്റാന്‍ 

എത്തിടും തേവാരമൂര്‍ത്തി തന്‍ മാല്യമായതും

നിന്‍ മനസ്സിന്‍ നൈര്‍മല്യമെന്നെ പറയാവതുള്ളൂ

നിന്നെ പ്രണയിക്കുവാന്‍ ഏറെ 

കൊതിച്ചിടുന്നു ഞാന്‍ എന്നോമലേ

എങ്കിലും നിന്നെ പുല്‍കിടുവാന്‍

ഈ ജന്മ സുകൃതങ്ങള്‍ഒക്കെയും പോരാതെയായിടുന്നു

മാനവനാണെന്നെനിക്കിന്നു

ഊറ്റം കൊള്ളുവനാകില്ലോമലെ 

നീയില്ലാതെ വ്യര്‍ത്ഥമീ ജന്മവും 

വിളവറിയാത്തൊരു തരിശു ഭൂമി പോല്‍ 

നിനക്കായ്‌........

മഴ തോര്‍ന്ന രാവില്‍ 

തേവരെ തൊഴുതു മടങ്ങും

പെണ്മണി നാണമാര്‍ന്നോരാ

നിന്‍ മുഖം കണ്ടു ഞാന്‍

നിന്‍ കുറുനിര ചേര്‍ന്നോരാ

നെറ്റി തടത്തില്‍ തെളിയും 

ചന്ദനക്കുറിതന്‍ സൗരഭം 

കാറ്റില്‍ പരന്നു പോയ്‌

നിന്‍ അഴകാര്‍ന്നോരാ

പാദത്തില്‍ കിലുങ്ങിടും 

പാദസരത്തിന്‍ നാദമെപ്പഴോ

എന്‍ ജീവതാളമായ്

പിന്നെപ്പൊഴോ  നാമൊന്നായ്

നിന്‍ കാര്‍കൂന്തലില്‍  നിന്നടരും 

കാച്ചെണ്ണ തന്‍ ഗന്ധമെന്‍ 

ജീവഗന്ധമായ് മാറിയൊരു രാവില്‍

ജീവിതത്തില്‍ ഏറെ തളിരുകള്‍  

പൂവിട്ടുവെങ്കിലും ഓമലേ 

ഈ ജീവിത സന്ധ്യയിലും 

നിന്നെ ഏറെ പ്രണയിക്കുന്നു സഖി..

ദര്‍ശനം

എന്‍  മനമിന്നോരിടക്കയായ്
പാടുന്നു ദേവി നിന്‍ ഗാനാലാപം
അറിയാതെ ചെയ്തോരു പാപങ്ങളെല്ലാം
കനിവോടെ നീക്കി അനുഗ്രഹിക്കമ്പേ

കരിമരത്തിങ്കലെ ശ്രീകോവിലില്‍ വാഴും
സ്നേഹസ്വരൂപിണി തമ്പുരാട്ടി
ദു:ഖ ഭാരങ്ങളാല്‍ നീറും മനസ്സിനെ
മന്ദസ്മിതത്താല്‍ പാലാഴിയാക്കും മഹേശ്വരി

ദേവി മനോഹരി അവിടുത്തെ  ദര്‍ശനം
അടിയന്നു  എന്നും ജീവാമൃതം
ഇന്നെന്‍ മനവും തുടിക്കുന്നു ദേവി
ദര്‍ശനം നല്‍കി അനുഗ്രഹിക്കമ്മേ